Verkering

Als scholier had ik vakantiewerk als postbode. In de tijd dat het bedrijf nog in de trage handen was van baas Staat. Soms had je dagdienst en bezorgde je post, soms had je nachtdienst en dan moest je post sorteren. In die dagen gebeurde dat nog met de hand.

In een van die nachten kwam ik Timo tegen. Timo’s begripsvorming werkte wat trager dan bij de gemiddelde mens. Hij had niet een duidelijk omschreven afwijking, maar was wat simpel van geest, meer niet. Het kopje thee drinken in de kantine duurde bijvoorbeeld wel een half uur, omdat Timo het theezakje aandachtig honderd keer op en neer liet gaan in het glas. Zo was Timo. Omdat collega’s altijd zo vriendelijk zijn werd Timo vaak ‘De T-zak’ genoemd.

Hoewel Timo zelfs traag was volgens ambtenaarbegrippen mocht hij toch bij de Post werken. De Post kreeg een extra bedragje toegeschoven uit de staatskas en zo kon Timo mooi meedoen met het arbeidsproces. Aanvankelijk liet men Timo ook post sorteren, maar toen deze een ludieke manier van sorteren uitvond, door alleen op de huisnummers te letten en geen acht sloeg op de bijbehorende straatnamen, liep het uit de hand. Raadslid ter Borg kreeg de salarisstroken van Geelsma in de bus en dominee Klomp zat te studeren op de bankafschriften van Mulder. Dat leverde klachten op.

Timo kreeg toen een onduidelijke functie op de afdeling. Niemand wist precies wat hij deed, hij wás er gewoon. Ik sprak wel eens met hem in die lange lege uren van de nachtdienst. Veel zei Timo niet, gewend als hij was aan een laatdunkend gehoor.

Zeer verrast was ik dan ook toen Timo op een gegeven moment geknipt en geschoren op de afdeling verscheen. Hij had zelfs een nieuw jasje aan en dichtbij hem staand rook je niet de zurige lucht, die hem steevast omringde, maar een odeur van aftershave van een onduidelijk merk uit de vorige eeuw, Fresh-up of Old Spice of zoiets.

“Ik heb verkering,” fluisterde hij mij toe. Ik genoot een zeker vertrouwen bij hem.
     “Ik ga vanavond weer naar haar toe.”
     Na deze openbaringen tuimelde ik bijna van de sorteerkruk, maar wist mij meesterlijk te herstellen.
    “Fijn voor je Timo!” riep ik maar, maar Timo zweefde al naar elders.

Aan het eind van mijn dienst trof ik hem weer.
    “Ik ga naar huis. Ga je ook naar buiten?” vroeg ik.
Timo keek wat bedrukt.
    “Nee,” zei hij. Als de gordijnen dicht zijn mag ik niet aanbellen bij mijn vriendin. Dan heeft ze bezoek. Dat mag niet. Dan moet ik buiten wachten. Ik was er al, maar ben weer teruggegaan. Het is zo koud.”

Verbijsterd keek ik hem aan toen de werkelijkheid tot mij doordrong.
    “Maar ik ga het tóch nog een keer proberen!” riep Timo vrolijk. En hij beende langs mij heen de nacht in. Een vrolijk man. Verliefd.

Lang keek ik hem na. Ik vond hem zielig, maar dacht ook aan Nietzsche:
Love is not consolation.  It is light.