Sinds de vorige eeuw vieren we Vaderdag. Aanvankelijk een dag met een doorwrocht kinderkunstwerk als presentje, klassikaal vervaardigd. Drijvend in een centimeter koffie, op een dienblad met een ontbijtje, werd het gepresenteerd. Vader werd geëerd als hoofd van het gezin en kostwinner. De dag verliep ‘s ochtends in gezinsverband, waarbij vader niets mocht uitvoeren en zelfs de pantoffels voor hem aan de voeten werden geschoven.
‘s Middags werden twee opa’s bezocht.
Tegenwoordig heeft de commercie goed vat op de feestdag. Reeds eind mei overtuigen reclamecampagnes van hun gelijk. Moeders kopen cadeautjes voor hun man alsof het hun vader is. Niets is te gek. Klopboren en steeksleutels zijn allang niet meer voldoende. Vader krijgt vandaag de dag een slipcursus of een ballonvaart en ook tattoos of seksartikelen worden zonder blikken of blozen aangeboden.
In het geval dat vader er überhaupt is natuurlijk. Want dat is een beetje het probleem met Vaderdag. Vader is er niet. Met bijna 35.000 echtscheidingen per jaar is de kans immers groot dat vader niet in het echtelijk bed ligt te wachten op kinderen en vrouw die cadeautjes komen brengen. Het bed is leeg of er ligt een alternatieve papa. Toch anders.
Het gedonder begint al in de klas. Menig school houdt nog vast aan de traditie van het doorwrochte kunstwerk. Als juf blij aankondigt dat we aan de slag gaan met het cadeau voor Vaderdag barst de helft van de klas in pijnlijk huilen uit. Vader is al een half jaar of langer niet gesignaleerd of is pas over bijna twee weken aan de beurt om even over de bol te aaien. Toch gaan we stug door met het vervaardigen van cadeaus. Als het klaar is wordt het meegenomen naar huis met de intentie het ooit aan vader te verstrekken.
Vaderdag, een uitstervend feest. Hoewel een oubollige traditie zijn er veel, heel veel vaders en kinderen die de dag verdrietig doorbrengen omdat het vaderschap even zo schrijnend zichtbaar wordt.
Sterkte. Vaders en kinderen verdienen beter.
