Bij terugkomst van een paar dagen in de rimboe trof ik een overvolle mailbox aan. Monter zette ik koffie, zette mijn bureaustoel in een gemakkelijke stand en begon te lezen.
De eerste negentien mailtjes hadden allemaal met elkaar te maken en betrof eigenlijk een grote discussie, waar iedereen een regeltje aan toe te voegen had. Met net even een andere mening dan de voorganger. Na zuchtend het geharrewar te hebben gelezen besloot ik na het vijfde mailtje het gehele gezeur maar richting prullenbak te verplaatsen.
De volgende mail was van iemand die ik zelf eerder had gemaild en hij had onder elke zin een reactie gezet. Op zich is zo’n mailprogramma zelf al zo intelligent een ander kleurtje aan de reacties te geven. Maar het onderbewuste van de man wou mij zeker krachtig de les lezen, want met stevige hoofdletters kopte meneer Freud alle ballen terug in mijn eigen doel. Als je zoiets leest gaat je hoofd onwillekeurig in de schreeuwstand. Ik las de reacties van de man alsof hij op een meter afstand mij toeschreeuwde.
Wat versuft besloot ik de rest van de mailtjes maar te bewaren voor de middag. Een uurtje later trof ik toevallig de man van de hoofdletters in gestalte. Er was niets te merken van het geschreeuw in de mail en op kalme toon bleek dat we in basis eigenlijk hetzelfde nastreefden. Tussen de middag zat de groep van de negentien mailtjes samen aan tafel en na drie zinnen, tussen de happen brood door, bleek iedereen het eigenlijk met elkaar eens te zijn.
Mail. Woorden in tekst. Vaak wel handig. Nog vaker vervuilend. Vaak gebruikt als rugdekking en bewijsmateriaal. Nog vaker gebruikt om iemand op veilige afstand toe te spreken en hem niet recht in de ogen te hoeven kijken. Zo mailen we elkaar naar overvolle postbussen, waar we eigenlijk de hele dag aan gekluisterd moeten zitten om het allemaal te lezen. En we geen tijd hebben voor de nuance, want zo’n mail wordt soms anders gelezen dan bedoeld.
Toe, loop eens langs of bel iemand even. Tweet iemand om even koffie te drinken. Wel zo effectief.
