Nieuw Werkloos. Van bankzitten en roken en een hele dag in de joggingbroek naar een nieuwe baan via Social Media. Tenminste, dat is de bedoeling. Eerst nog even los van het stigma van potentiële aardbeienplukker.
Zomaar komt er een nieuwe CEO omdat het bedrijf, achteraf bezien, al jarenlang maar wat zat aan te klooien. Zo’n nieuwe CEO kijkt even kort om zich heen en ontpopt zich spoedig als volleerd tuinman.
Het maaien gaat hem goed af en binnen no-time is de gehele top van het bedrijf vervangen. Daarna volgt het voetvolk. Sommige CEO’s halen zelfs het nieuws door streng te snoeien in het aantal personeelsleden, terwijl het plukken van de eigen bonussen vaak heel aardig af gaat. Met moderne verticuteertechnieken worden de overgebleven werknemers geprikkeld om extra goed te presteren.
Menigeen belandt echter toch thuis. “Werkloos op de bank” is het gangbare credo. Maar is dat nog wel zo “op de bank” als weleer? Als we even verder kijken dan het oordeel, dat elke werkende zich blijkbaar ongestraft mag aanmeten aangaande deze bevolkingsgroep, lijken “Werkloos achter het bureau” en “Mobiel Werkloos” immers betere termen voor de moderne werkloze. Geen sappelende uitvaller van de maatschappij, maar tegenwoordig vaak een vrij goed opgeleide meneer of mevrouw, in het bezit van moderne communicatiemiddelen.
Nieuw Werkloos zit veel op Internet. Solliciteren via Social Media, soms nog gevolgd door een CV in Word-formaat via de e-mail. Het aantal sollicitaties kan zo nog aardig oplopen. Moeizaam op de bank verpozen tot de krant komt is er inmiddels allang niet meer bij. Natuurlijk zijn er bedrijvendagen op overvolle beurzen, maar we gaan nog liever speeddaten met potentiële werkgevers via een LinkedIn oproep.
Het tuinierprincipe lijkt overigens overgeslagen te zijn van CEO naar politicus. Rigide mannen in ouderwetse kostuums blijven elk jaar maar roepen om werklozen, die verplicht asperges uit de grond moeten trekken of aardbeien moeten plukken. Recentelijk was er weer sprake van een verhuisplicht voor werklozen. De Groninger die naar een baantje in Limburg wordt gestuurd.
Want we hebben een lelijk knelpunt op de arbeidsmarkt. Laaggeschoold werk is er genoeg en wordt nu uitgevoerd door mensen uit andere landen, die genoegen nemen met een laag loon. Bijkomend nadeel is dat een groot deel van de bevolking die mensen niet erg graag mag, of er zelfs bang voor is. Die mensen roepen dan dat werklozen dat werk dus maar moeten doen. Een andere populaire uitspraak is dat de werkloze automonteur maar moet omscholen tot bejaardenverzorger.
Als aan de ene kant nieuw aantredende CEO’s en zittende politici nu eens iets minder blindelings tuinieren en aan de andere kant iets meer inspelen op wat werkelijk goed is voor bedrijf en beroepsbevolking, kan het potentieel, dat “achter het bureau” zit te wachten misschien een kans krijgen. Beetje goedkoop om deze mensen zinloos te beschimpen ten faveure van de eigen status. Ook zonde om Polen en Roemenen uit te spelen tegen deze zoekende groep mensen, die op het eigen niveau gewoon graag aan de slag wil.
Liefst vóórdat de Grote Grijze Golf de arbeidsmarkt verlaat.
Mooie column. Uit de serie: Spijker op de kop. Las van de week een artikel waarin wordt gesteld dat de ‘laag managers’ er makkelijk tussenuit geknipt kan worden. Al dat gezever over teambuilding, strategie, targets en aanverwante onzin vertraagt alleen maar. Managers lopen vooral in de weg. En altijd met hun handen in de zak.
Wij van Meewerkend Voorman adviseren een meewerkend voorman. Een no-nonsens type dat ZELF het goede voorbeeld geeft. DAT inspirireert. Alle rest frustreert.
Weekendgroet,
Ton Broekhuisen #wiekenthemwel