Maxime was warm. De klas was muisstil en zat druk aan de rekensom te werken. Maar Maxime had zijn hoofd er niet bij. De klas was veranderd, dacht Maxime. Vorig jaar was het meer vrienden onder elkaar geweest, maar dit jaar was onrustig begonnen. De sfeer was eruit en er was veel ruzie. Stiekem keek hij opzij. Naar de nieuwe jongen. Geert.
De jongen sprak niet alleen anders, hij zag er ook anders uit met zijn slecht zittende kleding en zijn wat verwijfd kapsel. De nieuwe jongen had best een grote mond en dat waren ze op de dorpsschool niet zo gewend. Meester was immers knap van streek geweest toen Geert Meester een slet had genoemd. Maxime zelf was ook van streek geweest, hij hield van Meester.
Toch had de jongen een onweerstaanbare aantrekkingskracht op Maxime. En ook op de rest van de klas trouwens. Hij zag de macht van de sterkste jongen uit de klas, Mark, tanen, en dat vond Maxime prettig. Hij had het niet zo op Mark, met zijn gladde praatjes en maniertjes. Geert maakte daar korte metten mee. Geert maakte overal korte metten mee.
Toen Maxime tussen de middag naar huis liep haalde Geert hem in.
”Laten we Meester een poets bakken”, riep Geert al van ver. Geert schreeuwde eigenlijk altijd. Van ver, van dichtbij. Maxime begon gelijk te zweten, dit soort plannen vond hij nooit zo fijn.
”Hé jongens, wacht op mij!”
Daar kwam Mark ook nog aan. Maxime wenste dat hij niet zijn nieuwe onderbroek had aangedaan die ochtend. Het ding zat nu vreselijk strak.
Nog aan het textiel trekkend raakte hij enigszins achterop en zag Mark en Geert driftig pratend over de poets die ze Meester ‘s middags wilden bakken. Luid gelach volgde.
”Gelag”, dacht Maxime, en overwoog het hele geval aan vader en moeder te vertellen straks.
“We laten Meester straks eens lekker schrikken”, gilde Geert euforisch, “en jij mag het ding afsteken Maxime!”
Maxime voelde een ijskoude hand over zijn rug glijden, alsof Meester zelf de scherts aanhoorde. Mark keek hem uitdagend aan van achter zijn wankele brilletje. Maxime voelde de behoefte het brilletje áchter de ogen te rammen van Mark. Toen keek hij naar Geert.
Geert keek ook naar hém, sardonisch.
”Durf jij dit soort dingen eigenlijk wel?” vroeg hij, voor de verandering, zeer zacht. Maxime wenste dat Geert geschreeuwd had, want dit voelde vele malen dreigender. Hij keek omlaag en zag Geert’s hand richting zijn nieuwe onderbroek tasten en het elastiek vervolgens krachtig aantrekken. Maxime liep rood aan.
”Ja, ja, ik doe het wel”, stamelde en kreunde Maxime. Mark bracht het hoofd in de nek en lachte luid. Geert lachte luid. Maxime huilde luid.
‘s Avonds op het politiebureau stamdelde Maxime onsamenhangde teksten over de macht van Geert en de intriges van Mark. Maar niemand geloofde Maxime. Meester was ernstig gewond geraakt en kwam voorlopig niet weer in beeld. Vader en moeder waren van schrik opgenomen in het ziekenhuis in de grote stad.
Buiten speelden Geert en Mark. Binnen zat Maxime in de koude, natte cel. Alleen en van vader en moeder en Meester verlaten. Van de klas verlaten.
Gelag.
27-09-2010
