Altijd zit hij daar, de oude man. Rechts voor, bij het raam. Soms leest hij een boekje, maar meestal zit hij maar wat. Gewoon, zitten als tijdverdrijf. Zoals je ook je haar kunt laat groeien of druk bezig kunt zijn met ademen.
Vlakbij de crèche van mijn zoons bevindt hij zich in zijn uiterst kleine woning. Want dat hebben bejaarden met gevangenen gemeen, de leefruimte beperkt zich tot drie bij vier. Het is een aanleunwoning, mensen van het aangesloten bejaardenhuis houden een oogje in het zeil.
Stinkende rijkaards daargelaten, of je nou vaatwasser, procuratiehouder of afdelingschef was, uiteindelijk beland je in de cel van drie bij vier. Van spelend kind, zuipende student naar getrouwd en gescheiden. Van ongetemd werkpaard naar het berusten in al weer veertig dienstjaren. De AOW die altijd tegenvalt. Broers, zussen en vrienden die heengaan en de kinderen en kleinkinderen ver weg in België.
Nu leunend op ogen van toezichthouders. Geen nieuw verhaal helaas. Wél verdrietig.
Twee maal per week stap vlak voor zijn raam uit de auto. Hij kijkt dan op. Als een vermoeide hond na de jacht tilt hij de kop net boven de geraniums uit. Ik kijk terug en steek even kort de hand op, als groet. Hij wuift dan bibberend terug. Als ik terugkom bij de auto, voorzien van zoons, herhaalt zich het begroetingsritueel. Hij lijkt het leuk te vinden. Week in. Week uit.
Vanmiddag is het opeens anders. Geschokt stap ik uit de auto. Eergisteren zat hij er nog, vandaag is het complete woninkje leeg. Alles is weggehaald, campingstoelen in het kamertje en kloeke bakken met verf doen de komst van een nieuwe bewoner vermoeden. Preventief ruimen is nog niet doorgedrongen in de bejaardenzorg, de man is dus niet meer.
Een beetje triest haal ik mijn zoons. Ze zijn vervuld van Bram, die de bal afpakte en juf, die de verkeerde de schuld gaf. Ik kijk nog een keer achterom en zwaai in gedachten naar de man, die er niet meer is. Ik hoor mijn zoons vanaf de achterbank zeggen dat ze mij lief vinden. Ik huiver.
Eenzaam zijn zij die laat doodgaan.
