Soms heeft een andere taal een mooiere term dan je eigen.
‘Hour of need’ is zo’n term uit het Engels.
Ik dacht vandaag aan Robbert, aan zijn hour of need.
Toen er niemand was en hij geen uitweg meer zag.
Ik was lang niet bij hem geweest en besloot vanmiddag even te gaan.
Ik veegde de bladeren van zijn graf.
Ik dacht daar aan mijn eigen hour of need.
De vrije val in het duister.
De ijselijke, onophoudelijke kreet in mijn hoofd.
De zwarte schaduwen, met hun lange armen tot in m’n ziel.
Waar de wereldbevolking gereduceerd werd tot mezelf.
En verder niemand.
Wat mooi als je iemand zou treffen in je hour of need.
Een luisterend oor.
In plaats van een doof oordeel.
Kijk eens om je heen.
Hour of need.
Mooie term wel.
