Ik heb geen wekker nodig. Ruw word ik gewekt door kinderen die bovenop mij springen, geen acht slaand op de gevoeligheid van bepaalde lichaamsdelen. Ach, ondanks dat het zes uur is en ik vakantie heb laat ik het bed maar voor wat het is.
Mijn vrouw werkt vandaag, en ik heb de kinderen. Van veel mensen mag je niet zeggen dat je oppast op je eigen kinderen. Toch moet ik wel degelijk zorgen dat we huis en kinderen heel houden vandaag. We willen graag dat de kinderen ook een weekje vakantierust hebben en ook de buitenschoolse opvang even kunnen laten voor wat het is. Na het gebruikelijke heen en weer wringen tussen twee werkgevers is dat tot ieders opluchting weer gelukt. Vandaag is het mijn beurt.
Zo’n weekje thuis doet alle opgekropte spanningen en moeizame aanpassingen aan het begin van zo’n schooljaar in een keer ontsnappen. Het gaat er allemaal wat wild aan toe. Persoonlijke ruimte blijkt steeds te krap en de boterham vliegt van het bord, waarbij het zo frappant is dat de belegde zijde dan steevast op de vloer belandt. Sunny side down.
Ook het speelgoed moet het ontgelden en een substantieel deel van de dag ben ik bezig met reparatiewerkzaamheden. Beladen onder de aanwijzingen overigens, alle jongens zijn monteur in spé.
De rest van de morgen verloopt met veel interventies tussen de beide partijen en herhaaldelijk zeer overtuigend roepen dat sommige zaken echt niet kunnen.
In de middag wordt het hoogtepunt bereikt als zoon 1 de legodoos omkeert bovenop het gevulde potje van zoon 2, die net op dat moment boos is op een hijskraan en dit apparaat met kracht tegen de vissenkom gooit.
Kijkend naar de naar lucht happende goudvis op de grond voel ik een opperste verbondenheid met het dier.
Dan gaat de bel.
“Joehoe! Kun je even op Maarten passen? Moet heel even naar de huisarts!” kirt de buurvrouw op haar meest amicale toon. Mijn zoon deed de deur open en verbaasd kijk ik naar de plas water waar hij in staat met zijn sokken.
”Ik heb in mijn broek geplast!” begint hij te huilen.
Als het avond is en de rust is weergekeert na deze dag als een explosie van leven, neem ik samen met de goudvis een stevige borrel en voel me, moe maar voldaan, als een vis in het water.
