Toen ik de wachtkamer van de tandarts betrad zaten er al twee mannen te wachten. Ze kwamen uit een tijd dat een glas bier twee cent kostte en mijn vader nog liep te knikkeren. Een van de mannen had lange grijze lokken. De andere man hield het met een kale schedel voor gezien.
“Maar haar ademhaling was niet goed, zeker niet goed.”
Een auteur zou gelukkig zijn met deze openingszin. De man met de grijze lokken niet. Hij zuchtte er misnoegd bij. Het bleef onduidelijk of de kale man de volzin had gehoord. Hij keek naar buiten. Mijn groet hadden ze in ieder geval beiden niet gehoord. Ik ging maar zitten.
“En pas aan het einde van de maand hebben we weer geld genoeg voor de pillen”, sprak de grijze. Dit keer keek de kale man opzij en knikte een aantal malen met zijn hoofd in een afnemend ritme, zodat het leek of zijn nek van elastiek was.
“Dat is nog meer dan een week”, vervolgde de grijze man moedeloos, “zelfs nu ik hier bij de tandarts zit ben ik er niet helemaal gerust op dat ze het redt. Ook als ik boodschappen doe of zo ben ik wel eens bang dat ze dood in de stoel zit als ik weer thuis kom. Die verdomde medicijnen ook.”
“Belachelijk”, meende de kale man. Hij leek me geen redenaar. Ondertussen verhielp hij jeuk aan zijn onderlichaam met een hard en onsmakelijk, schrapend geluid. Er straalde weinig empathie van uit.
“Het gekke is dat als ze die pillen heeft het eigenlijk best goed gaat”, zei de grijze man, het non-verbale gedrag van zijn toehoorder niet bemerkend.
“We hebben zelfs met een van de laatste pillen erg gelachen voor de televisie om zo’n spelletje. Ze gaf toen nog een klap op mijn been, zo moest ze lachen.”
Hij streek met de rug van zijn hand langs zijn wenkbrauwen en knipperde met zijn ogen.
“Maar ja, zei zijn zo duur hè? En nu weer dit.”
De assistente van de tandarts stak het hoofd om de deur.
“Meneer Mulder, u mag meekomen hoor”, zei ze met een stem alsof ze kindertjes een verhaaltje voorlas waarin besuikerde figuurtjes de hoofdrol speelden.
Mulder verhief zich. De jeuk was zo te zien en te horen nog niet helemaal weg.
“Nou tot de volgende keer dan maar”, zei hij achteloos in het voorbijlopen tegen de grijze man. Bij de deur hield hij toch nog even in.
“O ja, succes met je vrouw”, zei hij nog en toen was hij weg, een klamme stilte achterlatend door zijn ongelukkig gekozen formulering.
“Ja je moet nagaan dat we de vorige maand alleen brood en aardappelen hebben gekocht om meer pillen te kunnen kopen”, zei de grijze man nu tegen mij, alsof ik de hele tijd al met hem in gesprek was.
Ik knikte maar wat, want ik vreesde al voor wat er zou komen. En het kwam.
“Op zich ging dat best”, zei de man, “ze was een week langer goed. Maar nu zit ik hier hè? Ik kan niet meer van de pijn. De assistente denkt dat ik een zenuwbehandeling moet ondergaan van wel driehonderdvijftig euro. Volgende maand te voldoen. En déze maand redden we het al niet, ondanks het brood en de aardappels. Maar ik kan niet meer van de pijn hè? Ik moet haar in bed tillen en op de WC. Dat ging niet meer. Van de pijn in mijn mond. Dus dat worden volgende maand bijna geen pillen voor haar. Ik hoop maar dat ze er niet in blijft. Ik ben nu al wel eens bang dat ze dood in de stoel zit als ik thuis kom met de boodschappen.”
De andere assistente stak het hoofd om de deur. Een heel ander type, met kordate bril en dito gestalte.
“Meneer de Jong, komt u maar hoor!” schalde ze door de wachtkamer. De grijze man en ik schrokken op.
Toen de man de wachtkamer uitliep en mij nog een knikje toedichtte, zag ik de traan die langzaam een weg zocht naar zijn kin. De assistente zag het ook.
“Ach meneer de Jong toch! U hoeft toch niet zenuwachtig te zijn!” beval ze, “voor u het weet bent u van de pijn af. Het zal een verlossing voor u zijn!”
Toen sloeg de deur dicht.
Verstijfd bleef ik achter. “Verlossing” voor de man met zijn duivels dilemma. Een paus zei eens: “There is no redemption from hell.”
De gezondheidszorg werd een hel.
Pakkend verhaal ik hoop echter dat het nog geen werkelijkheid is
Een erg pakkend stuk en nog herkenbaar ook helaas,ben het met bovenstaande reactie eens, een er pakkend verhaal, alleen het laatste stukje klopt helaas niet. Voor velen onder ons IS DIT WEL AL DE WERKELIJKHEID, hoe moet dit verder?Misschien komt het nog zover dat de armen op een hoop worden geveegd en er weer armenhuizen komen….
het is helaas de dagelijkse werkelijkheid,en letterlijk;”"SLIKKEN OF STIKKEN”".!!
Het bovenstaande is zoals karin pieters zegt de dagelijkse werkelijkheid.
Heb het aan de lijve ondervonden dat ik moest slikken toen ik voor verdere hulp vanwege mijn gezondheid werd doorverwezen. Het bleek dat die behandeling niet werd vergoed, dus werd het voor mij ook stikken omdat ik vanwege mijn minimale inkomen het niet kan betalen.
En het zal waarschijnlijk nog erger worden. Ik slik al 20 jaar medicijnen en krijg daar ook maag beschermers bij. Ging mijn vrouw ze vorige week weer halen en nu moest ik ze ineens zelf betalen. Ze zijn uit het basis pakket mevrouw was het antwoord toen mijn vrouw vroeg waarom we nu zelf moeten betalen.
En als minister Schippers nu ook de zorgverzekeraars de ruimte geeft om te gaan bepalen in welk ziekenhuis ik geholpen mag worden dan is het einde zoek.
Maar ja wie zijn wij om te bepalen wat we willen?
Triest verhaal, maar kan waarheid worden voor zover dat het al niet is.
Gelukkig ben ik nu nog niet afhankelijk van medicatie, maar dat kan in de loop der jaren natuurlijk wel veranderen. Als deze zorg-situatie niet verbeterd, zie ik het somber in voor de baby-boom generatie, die naarmate ze ouder worden en van medicatie gebruik gaan maken, wel eens flink in de problemen kunnen komen.
Laten we voor de toekomst hopen op een beter en socialer zorg-beleid!
Het zal mij een zorg wezen! Geef alle managers in de Zorg één pil die sterk genoeg is om ons uit het lijden te verlossen, zodat de premies weer op een acceptabel niveau komen.
ik schaam me kapot, dat we dit in zo een rijk land als Nederland dit mee moeten maken.
Beste meneer Vincent Jan,
Wilt u S.V.P. teruggaan naar uw apotheek en zeggen dat u al 20 jaar de maagpillen gebruikt. U slikt deze om chronische redenen en dan hoeft u uw pillen niet te betalen.
Anders uw huisarts inschakelen.
Ik wens u sterkte.
Helaas is het voor sommigen al werkelijkheid. Ongelofelijk hoe een land zo snel kan afzakken!
Als je chronisch ziek bent, en afhankelijk van allerlei instanties, en ook nog de pech hebt een bijstandsuitkering of alleen aow te hebben, En omdat de zorg zo is afgebroken, doen steeds meer mensen een beroep op andere instanties, zoals stichting Mee die allerlei zaken regelt voor mensen die er zelf niet toe in staat zijn. Maar daar is dus nu ook al een giga wachtlijst ontstaan. De zwakkeren in deze samenleving doen er niet meer toe.