Hij keek naar zijn slapende broer en voelde de tranen prikken. Vanmiddag in het zwembad, met papa erbij, was alles weer zoals het altijd was. Ze hadden heel lang de bal overgegooid, waarbij je de drijfmat moest raken met de bal. Een soort tafeltennis te water. Wel drie kwartier. Wat hadden ze gelachen.
Hij keek naar het slapende gezicht, dat nu weer net zo stond als in het zwembad. Lief. Maar toen ze thuis waren gekomen aan het eind van de middag was de verandering weer gekomen. Een boos gezicht met een fletse uitdrukking in de ogen. Dwars.
Hij vond het zo jammer. Hij miste z’n broertje dan zo. Dat gevoel had hij het afgelopen jaar steeds bij zich gedragen, sinds zijn broer van de lagere school af was. ‘s Avonds huilde hij er wel eens om. Al die jaren waren ze de beste vrienden geweest en nu…
Nu was het anders. Ongemakkelijk soms. Hij herkende zijn broer dan niet meer. Die deed dan ook niet leuk tegen hem. Een beetje pesten. Een beetje duwen. Uitlachen. Rare grappen die hij niet begreep. En dan die meisjes. Die waren opeens zo verschrikkelijk belangrijk.
‘s Avonds zat hij vaak alleen op de bank. Zijn broer zat boven achter zijn laptop. MSN. Hyves. Twitter. Soms zaten ze samen op de bank, maar dan ging alle aandacht uit naar de mobiel. Er was dan geen contact te krijgen. Als hij iets vertelde dan reageerde zijn broer soms niet eens. Hij probeerde wel mee te doen, maar hij trok het niet.
Ruzies waren er ook. Als meneer weer te laat thuis kwam of na moest blijven op school. Of onvindbaar bleek. Als er wat van gezegd werd het schreeuwen en een grote mond. Gewoon om bang van te worden. Dan werd er lang op hem ingepraat. Als hij het aanhoren flauw was ging hij maar naar boven. Op zijn bed wat voor de TV hangen.
Hij keek nog een keer naar het slapende gezicht. Toen draaide hij zich om en ging naar zijn eigen kamer. Door een kier in de gordijnen zag hij een streep licht. Hij dacht aan een film van papa waar ze voetballend opstonden. Glimlachend viel hij in slaap.
